Tuesday, March 1, 2011

แนะนำ Newcastle ตอนที่1

เนื่องจากตอนนี้เดียนมีหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่ผู้ที่สนใจจะทำวีซ่ามา ออสเตรเลีย ดินแดนจิงโจ้น้อย ไม่ว่าจะเป็น วีซ่านักเรียน วีซ่าแต่งงาน วีซ่าทำงาน เดี๊ยนรับปรึกษาหมดคร่า แต่ที่ตัวเดี๊ยนเน้นจริงๆ เห็นจะเป็นวีซ่า นักเรียนคะ ส่วนวีซ่าอื่นๆที่กล่าวมานั้นต้องให้เจ้านายสุดสวยของเดี๊ยนเป้นผู้ให้คำปรึกษาคร่า

ตัวเดี๊ยนเองตอนนี้มาเปิดสาขาย่อยเอเจ้นท์นักเรียน มีชื่อเสียงเรียงนามว่า AVSS (Australian Visa and Student Services) อยู่ที่ Newcastle ส่วนตัวออฟฟิตใหญ่อยู่ที่ Sydney คะแล้วก็มีสาขาต่างๆอยู่ทั่งออสเตรเลียคะ รวมทั้งหลายๆจังหวัดในไทย เพื่อนบ้านอย่าง มาเลเซียหรือพม่า เจ้านายเดี๊ยนก้อไม่ละเว้นคะเก็บเรียบ ไปเปิดเอาไว้หมดแหละคะ ส่วนออฟฟิตของเดี๊ยนเองอยู่ในเมืองนิวคาสเซิล เอ๋....มันคือที่ไหนหว่า ไม่ใช่อังกฤษติดสก็อตแล้วนะคะ ไม่ใช่ ไม่ใช่ นิวคาสเซิลอยู่ห่างจากซิดนีย์ประมาณ ร้อยกว่ากิโลคะ สามารถขับรถจากซิดนีย์ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง หรือว่าจะนั่งรถไฟก็แสนจะสะดวก นั่งชมวิวเพลินๆหลับๆตื่นๆซักสามชั่วโมงก็ถึงคะ รถไฟที่นี่สะอาดแล้วก็สะดวกคะ ฉะนั้นถ้าใครที่อยากจะหนีความวุ่นว่ายในเมืองใหญ่อย่างซิดนีย์มาเรียนที่นิวคาสเซิลเดียนก็ถือว่าเป้นทางเลือกที่ดีทางหนึ่งคะ ที่นี้เงียบแต่พอดี คือไม่ได้เงียบเชียบขนาดมาอยู่แล้วขาดใจตาย ไม่ได้มีแต่ทุ่งป่าหญ้าเขียวเป้นบ้านนอกอย่างที่หลายๆคนคิดคะ ที่นี้ก็มีห้างร้าน ช็อปปิงใหญ่ๆก็มีคะ มีร้านอาหารไทยมาเปิดก็เยอะพอสมควร ไม่ยากแก่การหางานทำพิเศษขณะมาเรียน ที่สำคัญคนไทยมีกำลังพอดีคะ ไม่เยอะไปจนน่าปวดหัว แต่ก็ไม่ได้น้อยซะจนเหงาปากหาคนพูดไทยด้วยไม่ได้ ที่นี้บรรยากาศดีเคอะ ขนาดเดี๊ยนเองที่เคยหลงแสงสีเสียงตอนอยู่กรุงเทพ ขนาดที่ว่าต้องออกไปท่องราตรีแทบทุกคืน ช๊อปปิ้งแทบทุกวันยังหลงรักที่นี้อยู่ต่อมาได้อีกหลายปี ด้วยความที่นิวคาสเซิลอยู่ไม่ไกลจากซิดนีย์มากนักสำหรับคนที่อยากจะเข้าไปเที่ยวที่ซิดนีย์ก็ไม่ยากเลย เดินทางสะดวกทั้งทางรถยนต์และรถไฟเคอะแถวที่เที่ยวที่น่าสนใจอยู่หลายที่เหมือนกัน

ตัวเดียนเองก้อสมัครเรียนแล้วก็ต่อวีซ่าให้น้องๆหลายคนที่นี้ เนื่องจากบางคนเรียนจบโทแล้ว ยังไม่อยากกลับบ้าน อยากอยู่ต่อเพื่อทำงานเก็บตังค์บ้าง อยากเรียนต่อปริญญาเอกบ้าง พบรักแท้แพ้ใกล้ชิดอยากแต่งงานบ้าง เห็นมั๊ยว่าที่นี้น่าอยู่หลายคนมาแล้วไม่อยากกลับติดใจกันเป็นแถวๆ นักเรียนส่วนมาก็จะรู้จักกันเป็นกลุ่มก้อน ช่วยเหลือกันดี เพราะสังคมไม่ใหญ่มาก ยิ่งมีเดี๊ยนเอง รับบทเป็นพี่เอเจ้นท์คนงามคอยดูแลแล้วยิ่งมิต้องห่วง คริ คริ


เด๋ววันไหนเดี๊ยนมีเวลาจะมาอัพบล็อคพาชมเมืองนะเคอะจะได้ไม่มาหาว่านิวคาสเซิลบ้านนอก ถึงไม่ได้อยู่เมืองใหญ่ก็เปร้ยวได้เคอะ วันนี้ชมภาพเดี๊ยนตอนสมัยสาวๆ สมัยที่มาเรียนที่นี้ใหม่ๆไปก่อน  งุงิงุงิ คริ คริ

Monday, February 28, 2011

Mini Mini

หายไปนานเนื่องจากภาระกิจลับเยอะเหลือเกินระยะนี้ ช่วงนี้มีงานสังสรรค์จิบเบียร์ยามค่ำคืนถี่ขึ้น เนื่องจากกคุณผู้ชายของเดี๊ยนไปเข้าร่วมทีมเป็นพันธมิตรกับเหล่าลูกชายเจ้าของร้านอาหารไทยใน Newcastle ก็เลยออกไปเฮฮากันถี่ตามประสาผู้ชาย ส่วนเดี๊ยนเองวันไหนอารมณ์เปรี้ยวปากอยากจิบเบียร์เย็นๆก็จะตามคุณผู้ชายไปบ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนมาจะขอดี๊ด๊าคุยโทรศัพท์เล่นเนตอยู่บ้านดีกว่า จะได้นั่งดูกระเป๋าในเวปเรื่อยเปื่อยตามประสาผู้หญิงสวย แถมไม่มีคนมาคอยกระแนะกระแหนว่า กระเป๋ารองเท้าเต็มบ้านไปหมดจะซื้ออะไรนักหนา  ก้อแหมอีนี้ เดี๊ยนก็ผู้หญิงธรรมด๊า ธรรมดาคนนึงอาจจะสวยเกินมาตรฐานนิดหน่อยจะเอาอะไรกับชั้นนักยะ

ว่าแล้วก้อมาพูดถึงเป้าหมายใหม่ดีกว่าว่าตอนนี้เรากำลังอยากได้กระเป๋าอะไรที่มันเป็นไซด์ มินิๆ ใบน้อยๆน่ารักๆซักใบ ถ้าจะมาท้าวความกันแต่แรก หรือสามารถย้อนเทปกลับไปดูฉากเก่าๆได้ ก็จะเห็นว่าเดี๊ยนเป็นคนที่ไม่ชอบพวกกระเป๋าไซด์มินิใบจิ้ว เอาซะเล้ย เพราะรู้สึกว่าสมบัติ บ้าบวกสัมภาระเยอะซะเหลือเกินคงจะใส่ได้ไม่พอหรอก ต่อด้วยเหตุผลที่ว่าเดี๊ยนมิได้เป็นผู้หญิงไซด์มินิ ออกจะโครงร่างใหญ่แถมบังเอิญอ้วนอีกต่างหาก คงจะไม่เหมาะกะกระเป่าใบจิ้วหรอก

แต่พอเมื่อสิ้นปีที่แล้ว ได้กลับไปลองหิ้วน้อง Chanel Mini ที่ช็อปพารากอนมา ก้อเกิดอาการโดนอย่างจัง เดี๊ยนเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ แต่ด้วยราคาที่เดี๊ยนเองก้รู้สึกว่ามันจะแพงไปซักนิ๊ดดดด สำหรับกระเป๋าใบจิ้วๆ เดี๊ยนก็เลยขอถอยกรูดดด ไปตั้งหลักก่อน ไม่สู้คะ หยุดงานกลับไทยไปเที่ยวสองเดือน งานการไม่ได้ทำ แถมหนีไปเที่ยวญี่ปุ่นอีก เรียกได้ว่าใกล้หมดตัว ขอกลับไปตั้งหลักก่อนดีกว่า ไม่อยากกินกระเป๋าแทนข้าว พอกลับมาตั้งหลักได้แล้วก็ลองมานั่งเปรียบเทียบยี่ห้ออื่นประกอบการตัดสินใจดู ว่าสอยน้องจิ้วใบไหนดีน้อ ที่เล็งๆไว้ตอนนี้ก็มี




น้อง Chanel Mini ซึ่งจริงๆแล้วชอบมาก แต่ราคาคงยังสู้ไม่ไหวในสถานะเดี๊ยนตอนนี้คะ ถึงแม้ว่าจะพอตั้งหลักได้บ้างแล้ว เลยคิดว่าขอถอย ตัดออกไปก่อนไว้ฤกษ์งามยามดีเราคงได้เป็นเจ้าของกะเค้าบ้าง

ต่อมาคือน้อง Alexa ใบจิ้วนี้เดี๊ยน ยังไม่มีโอกาสได้เห็นใบจริงเลย ได้แต่ลองสะพายขนาดอื่น ส่วนตัวก็ชอบ Oversize อยุ่เหมือนกันด้วยเหตุผลที่ว่ามาคือ สมบัติบ้าเยอะมาก แต่พอเห็นราคาเจ้าใบจิ่วนี้ก็เลยแอบหวั่นไหว เพราะคุณพี่ชายไปเช็คให้ที่ลอนดอน ราคาหัก Tax แล้วอยู่ที่ 18,595.50 บาท ถ้าคิดเรท 48 ซึ้งเดี๊ยนถือว่าราคาน่าสนใจมาก อยากได้มาครอบครองเป็นอย่างยิ่ง เสียแต่ยังไม่มีโอกาสได้ลองของจริง ว่าแล้วก้อคงต้องหาโอกาสเข้าซิดนีย์ไปลองดูที่ช็อปซักหน่อยก่อนจะฝากซื้อ






สุดท้ายเป็นน้อง Prada miniนี้ที่เดี๊ยน พอได้เห้นของจริงแล้วกรี๊ดดดสลบ ไปเลย น่ารักมากก ถึงมากที่สุด เสียแต่เพียงว่าเล็กมากไปหน่อยแทบจะใส่อะไรไม่ได้เลย เรียกได้ว่าใส่ได้แค่มือถือกับแป้งก็เต็มแทบปริแล้ว แต่ต้องยอมรับว่าน่ารักมาก แถมยังมีขนาดซูปเปอร์จิ้ว มาห้อยเพิ่มความเก๋ไก๋ หรือหลอกล่อให้เสียกะตังค์เพิ่มเล่นๆ   ก้อเป็นได้ ราคาที่พี่สะใภ้เดี๊ยนซื้อมาจาก แฟรงเฟริต อยู่ประมาณหมื่นแปด ถือว่าโอเคอยู่ แต่ถ้าเทียบกับ  Mini Alexa คิดว่า Mini Alexa  น่าสนกว่าตรงที่ขนาดน่าจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่า ที่จะจ่ายราคาเดียวกันแต่แทบจะใส่อะไรลงไปในกระเป๋าไม่ได้เลย
                                                      

เอาเป็นว่าตอนนี้เดี๊ยนก็ตัดไปตัดมาก้อเหลือแค่ น้องป้าดาใบจิ่ว กะน้อง อเล็กซี่น้อย ไว้ตัดสินใจได้เมื่อไหร่ คงจะได้เอายลโฉมกันแน่ๆ




Saturday, February 12, 2011

First Day First Post

จริงๆฝันอยากจะมี blog เป็นของตัวเองมานานแสนนาน แต่เนื่องด้วยสาเหตุนานาประการ อาทิเช่น ไม่มีเวลา เนตช้า คอมอืด เลือกไม่ถูกว่าจะใช้บล็อคของอะไรดี แต่สาเหตุที่แท้จริงก้อคือขี้เกียจนั้นเอง อ้างโน่นนี้นั้นผลัดวันประกันพรุ่งมาแรมปี วันนี้ฤกษ์งามยามดี ว่าเพิ่งเปลี่ยนโปรเนทที่บ้าน เนทอะไรเร็วกว่าแสง(เว่อร์ม๊ะ)  ประกอบกะน้องสาวคนสนิท ก้อเพิ่งจะมีบล็อคเป็นของตัวเองชักชวนซะเหลือเกิ้น  อารมณอยากจะไปเม้นต์ของน้องก้อไม่มีล็อคอินกะเค้า เลยจำยอมสมัครก้อได้ เสียเวลาหลายชั่วโมงเนื่องจากป้าก้อเก่งคอมซะเหลือเกิ้น ในที่สุดฝันก้อเปนจริงซักที ทีนี้ก้อจะมาลุ้นกันต่อไปนะเคอะ ว่าจะจิ้มแป้นพิมพ์อัพบล็อคได้นานขนาดไหน

สัญญากะตัวเองว่าจะมาอัพบ่อยๆ จะได้ลดความเพ้อภพของตัวเองไปได้บ้าง หลังๆรู้สึกว่าจะมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองนานไปนิ๊ดด ห่างเพื่อนห่างฝูงที่เมืองไทยไปนาน พอเจอใครก้อพูดๆๆๆๆ ไม่หยุดปากเล่านั้นเล่านี้ เปลี่ยนจากพูมานั่งพิมพ์อะไรซะบ้างก้อดีเหมือนกัน


ถ้าจะถามว่าเจ้าของบล็อคนางนี้คือไผ่ทำไมชั้นจะต้องมานั่งอ่านชีพร่ำเพ้อพรรณา เดี๊ยนก็คือสาวงามนางนึง ที่จับพลัดจำผลูตกงานเสริฟข้าวแกงกะน้ำอัดลมผู้โดยสารบนเครื่อง จริงๆก็ไม่เชิงตกงานหรอกเคอะ เผอิญชิงลาออกก่อนๆที่เค้าจะอัญเชิญเดี๊ยนออกจริงๆก็เสียดายอยู่มิน้อยเรื่องราวเป็นไงเดี๋ยวมาเล่าให้ฟังที่หลัง หลังจากออกจากงานทางฝ่ายบิดาก็ทนเห็นเดี๊ยนนอนตีพุงอยู่กับบ้านไม่ไหว จึงจับมัดมือมัดขายัดใส่เครื่องส่งมาเรียนต่อที่ออสเตรเลีย แดนจิงโจ้ผูกโบว์ โคอาล่าน่ารัก พอเรียนจบโทอยากอยู่ต่อเนื่องจากมารู้จักมักจี๋กุ๊กกิ๊กกับคุณผู้ชายคนปัจจุบัน ทำให้ไม่อยากกลับไทย แต่ทางฝ่ายบิดาเดี๊ยนอยากให้กลับไปทำงานที่ไทย แต่คราวนี้จับเดียนมัดมือมัดขายัดใส่เครื่องบินเหมือนขามาอีกมิได้แล้วเคอะ เพราะเดี๊ยนไม่ใช่เด็กผู้หญิงเอวบางร่างน้อยอีกต่อไป หลังจากทำ
น้ำหนักทะลุเป้าขึ้นไปไม่ต่ำกว่า 15 โล ประกอบกับเดี๊ยนยืนยันว่าจะเรียนต่ออีกให้ได้
ทางฝ่ายบิดาจึงต้องจำยอมตามใจลูกสาวสุดน่ารักคนนี้ หลังจากนั้นระหว่างเรียนไปทำงานเสริฟตามร้านอาหารไป น้องสาวสุดที่รักก็ชักชวนเดี๊ยนไปทำงานเป็นเอเจ้นท์นักเรียนที่ซิดนีย์ ช่วยดูแลปรึกษานักเรียนเรื่องเรียนต่อในออสเตรเลีย รวมถึงวีซ่าประเภทต่างๆ ทำได้ปีนึง จึงออกมาเปิดออฟฟิตเองที่บ้านในนิวคาสเซิล ทุกวันนี้กวาดเพื่อนบ้านมาเป็นนักเรียนหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ555 อยากให้เด็กไทยรักเรียนเคอะ ส่วนยามว่างตอนนี้เดี๊ยนไม่ค่อยว่างหรอกเคอะ ไหนจะต้องทำงานเสริฟ ดูแลนักเรียน ทำงานบ้าน ทำสวน ช๊อปปิ้ง เช็คแบบกระเป๋าตาม SBN  เช็คFB ดูKloset ว่ามีคอเล็คชั่นอะไรมาใหม่บ้าง ก้อแทบไม่มีเวลาแล้วเคอะ แต่ไม่มีเวลายังไงจะพยายามมาอัพบ่อยๆนะเคอะ

                                
                                    ภาพสาวงามปริศนา